Hugsað og skrifað

Ég hef sagt og skrifað það áður að mér finnst hamingjan standa saman af augnablikum og ef maður er heppinn og lætur ekkert standa í veginum fyrir sér er hægt að fanga þessi augnablik. Þegar ég var yngri átti ég erfitt með að sjá þessi augnablik eða hafði ekki orkuna til að safna þeim. Núna hef ég æft mig og er orðin ansi fær í því. Ég er líka orðin miklu betri í því að byrja ekki að ofanda og finna skelfinguna heltaka mig þegar augnablikin eru ekki þung af hamingju. Áður fyrr þýddi það oft að eitthvað verra var í vændum, það gerði mín eigin geðheilsa og var oft eitthvað sem ég hafði ákveðið og rættist þess vegna. Núna veit ég að þau eru aðeins brautir sem tengja hamingjuaugnablikin saman og alls ekkert hræðileg. Ég hef líka endurskilgreint hamingjuna á mínum eigin forsendum, ég hef alls ekki gert neinar málamiðlanir, bara leyft mér að njóta lífsins meira og er þess vegna hamingjusamari:

Þegar ég fer í sund með Röskvu virðist ég alltaf á einhverjum tímpunkti enda með annað brjóstið úti. Oftast tek ég fljótt eftir því. Það gerðist síðast á fimmtudaginn og þegar ég áttaði mig á því að brjóstið hafði brotist út hallaði ég höfðinu aftur og skellihló svo dátt og lengi að ég fann úðann setjast á andlit mitt. Er eitthvað betra en að eiga lítinn fjörkálf sem blár um munninn spriklar í kringum þig í vatninu. Drekkur svo mikið vatn að hún er ælu næst inn á milli. Svo þrjósk að hún vill alls ekki að ég haldi í sig en nær samt ekki að halda sér alveg á floti. Þess vegna stekkur hún á mig inn á milli og rígheldur í sundbolinn minn, frelsar brjóstin og upplifir sig örugga. Það er góð tilfinngin að vera hennar skjól.

Í morgu vaknaði fyrst ungi yngri og lá tuldrandi við hlið mér í smá stund og raðaði böngsum og dúkkum ofan á andlitinu á mér. Stuttu seinna vaknaði ungi eldri og þær systur fóru saman á klósettið. Annað kemur auðvitað ekki til greina fyrir Röskvu. Eftir það fóru þær inn í herbergið sitt, lokuðu á eftir sér og fóru að leika. Þessar yndislegu systur eru mínar, þær rífast stundum svo mikið og eru svo þverar að mig langar til að ganga út en inn á milli gera þær það sem gerir mig ó svo glaða. Leika sér saman.

Konan mín hefur breyst mikið eftir að ég kynntist henni. Kannski vegna þess að mér hefur á einhvern hátt tekist að hafa góð áhrif á hana. Mest, held ég, vegna þess að við stelpurnar hennar gerum hana glaða og gleðin blæs manni í brjóst lífsvilja og kraft. Hún hefur komið sjálfri sér og fólkinu sínu á óvart, fyrst og fremst með því að öðlast trú á sjálfa sig, hitt höfum við alltaf vitað, að henni væru allir vegir færir. Yfirleitt má ég ekki af Sprundinni minni sjá, tíminn sem við höfum saman eftir vinnu og þegar börnin eru sofnuð er svo lítill. Hún er í árshátíðarnefnd í vinnunni þessa dagana og á eftir verður árshátíð skemmtilega fólksins haldin. Hún hefur verið nokkuð mikið í burtu og mér finnst ég varla hafa séð hana síðan á miðvikudaginn. Þegar hún kom svo heim í gærkvöldi í sínum ljóta pollagalla frá Reykjavíkurborg með bros á vör fann ég hvernig mér hitnaði allri. Ég hef unnið fyrir þessari konu, hún er mín ef ég fer vel með hana, mig og okkur. Og brosið var ætlað mér.

Í dag á amma mín Rósa afmæli. Hin amma mín hefur alltaf búið úti í Nicaragua og ég aðeins hitta hana tvisvar sinnum. Amma Rósa hefur sinnt sínu hlutverki sem tvöföld amma með mestu ágætum. Ég hef getað talað við hana um allt og hún hefur aldrei dæmt mig. Hún, og elsku afi minn sem nú er farinn, hafa alltaf verið mér svo mikilvæg. Og ég þeim. Það er gott.

Í apríl mun ég keyra á draumbílnum mínum í draumhúsið mitt með draumafjölskyldunni minni. Stundum finnst mér það of gott til að vera satt. En af hverju ætti það að vera það? Ég, og við Hrund seinna saman, hef unnið að þessu hörðum höndum og verið svo heppin að fá fullt af hjálp. Það er ekkert betra í heiminum en að finna sterkt fyrir því að eiga sér bakland. Það er ómetanlegt.

Hlín Agnarsdóttir, góð vinkonu mömmu, skrifaði einu sinni bók sem heitir Að láta lífið rætast (ég vona að sé ekki að fara með neina vitleysu, einhvern veginn hefur þessi frasi allavega orðið til og sest að í mér). Hamingjan felst einmitt í því að láta lífið rætast, allavega fyrir mér. Ég get ekki skrifað lista yfir það sem mér finnst hamingjan vera, aðeins liðin augnablik sem gerðu mig hamingjusaman. Þetta gefur mér fresli til að vera hamingjusöm núna, eins og einhvern vitrari en ég sagði er hamingjan ekki áfangastaður, hún er ferðlag. Og ég held áfram á mínum hamingjuaugnabliksveiðum.

Ég held áfram í væmninni, þannig er það bara.

 

Nýju lífi blásið í bloggið

Það er komin tími til að ég byrji að skrifa aftur, verð að halda mér við. Ég hlakka til að fara í vinnuna á hverjum degi, það eru meiriháttar forréttindi. Ég elska öll börnin á deildinni minni, finn svo sterkt hvað ég ber hag þeirra fyrir brjósti, hversu vel ég þekki þau, hvað þau krefjast mikils af mér og gefa mér mikið til baka. Þau gefa mér eitthvað sem er miklu betra en D-vítamín og sólarljós, gleðipillur og svefn. Þau eru hlýr vindur í hári mínu, vorilmur í lofti, sláttur í hjartanu. Þetta er auðvitað hrikalega væmið en jafn satt fyrir því. Launin eru í engu samræmi við vinnuna sem ég vinn á hverjum degi, stundum er ég aðframkomin, frekar af andlegu álagi en líkamlegu. Ég ætti að vinna með heyrnahlífar því hávaðinn er alltaf svo mikill og ég ætti að fá tíma til að skreppa út í hádeginu og fá mér mat að eigin vali því ekki fæ ég borgað fyrir að borða með börnunum. En skilaboðin eru þau að við eigum að vera ánægð með molana sem við fáum frá borginni og halda kjafti. Ég mun seint halda kjafti og ég mun seint sætta mig við launin en ég hlakka til að fara í vinnuna. Hlakka til.

Ég barðist í náminu öll þess ár, já ég á auðvelt með að læra og já mér fannst yfirleitt alveg þrælgaman. En ég var með börn allan þann tíma sem ég var í námi, fjölskyldu sem ég þurfti og vildi sinna og ég var alltaf með fjárhagsáhyggjur. Ég var svo þreytt og svo þreytt þegar ég kláraði síðasta sumar en ánægð með sjálfa mig. Ég fékk samt enga vinnu, kreppa, niðurskurður og allt það, þrátt fyrir að þeir væru hæstánægðir með mig á Mogganum í starfsnáminu var enga vinnu að fá. Ég kippti í alla spotta sem ég sá og skilaði inn nokkrum umsóknum en ekkert. Ég gat ekki hugsað mér að vera atvinnulaus, við vorum líka búnar að bíða svo lengi eftir því að eiga möguleika á því að kaupa nýrri bíl og stækka við okkur. Ég var glöð og leið daginn sem ég fékk vinnuna á leikskólanum. Þetta var ekki það sem ég ætlaði að gera eftir mastersnám en ég gat samt ekki hugsað mér betri vinnu.

Á hverjum degi kvelst ég yfir þeirri tilhugsun að ég hafi farið í vitlaust nám ef svo má segja. Ég var svo lengi að ákveða hvort ég ætti að fara í leikskólakennarann en valdi íslenskuna. Núna óska ég þess að hafa tekið aðra ákvörðun en samt vildi ég ekki hafa misst af því að læra allt sem ég hef lært í háskólanum. Mikið svakalega er gaman að læra um íslenskuna og vinna með hana.

Þessa dagana er ég að reyna að hugsa mig ekki í hel. Reyna frekar að njóta þess góða lífs sem ég lifi og leyfa mér að finnast gaman í vinnunni. Mér finnst bara svo oft eins og fólki finnist að ég ætti að vera að gera eitthvað betra, eitthvað betur launað. En ég bókstaflega elska vinnuna mína, það verður seint metið til fjár. Það er ótrúlega skemmtilegt að koma heim og ræða vinnuna við Hrund, við lifum sama lífi á daginn, rétt eins og þegar við komum heim. Við deilum ástríðunni, þreytunni, vonleysinu yfir lélegum launum og voninni sem er fólgin í öllum barnsandlitunum sem taka á móti okkur á morgnana.

Mig langar að vera annan vetur á leikskólanum. Ég fór í gegnum allar síður sem mér datt í hug um daginn í leit að störfum en það er ekkert að fá. Enn þá allavega. Ég ætla að hafa augun opin áfram en ég ætla að hætta að liggja í rúminu á kvöldin og stara á vegginn með kvíða yfir því að ég "ætti" (hvar eru íslensku gæsalappirnar?) að vera að gera eitthvað annað. Ég ætla að standa með minni ákvörðun og halda áfram að hlakka til á hverjum degi. Halda skrifunum við með bloggblaðri.

Kannski tek ég kennsluréttindin einn daginn. Kannski verð ég blaðamaður. Kannski ritstjóri. Kannski læt ég drauminn rætast og skrifa smásagnasafn.

Eftir að hafa gengið í gegnum erfiða tíma þegar ég var yngri þar sem ég barðist við að halda við einhverjum örlitlum lífsneista, einhverri löngun til að virkilega lifa, er ég þakklát fyrir að hafa aldrei gefist upp á að blása í glæðurnar því þessa dagana brennur inni í mér bál. Laun erfiðisins eru Hrund og stelpurnar mínar. Og við Hrund erum að láta okkar drauma rætast. Draumar sem rætast í raunveruleikanum er alltaf öðruvísi en þeir sem sveima um í höfðinu, þeir aðlaga sig lífinu sem við lífum og rætast oft á annan hátt en við áttum von á. Sem þýðir ekki að draumurinn hafi ekki ræst, þvert á móti. Í vor mun ég standa í stóra eldhúsinu í draumaíbúðinni og baka með stelpunum, búa til guacamole eins og pabbinn minn kenndi mér að gera, ná mér í einn kaldan á eftir og sama hvað ég er að stússa þá get ég sett í uppþvottavélina á eftir. JESS! Sprundin getur sett upp verkstæði í bílskúrnum og hlúð þar að áhugamálum sínum og hæfileikum. Þegar ég vil stundarfrið get ég fleygt mér í sófann í bókaherberginu í kjallarnum og horfið í heim bókanna. Stelpurnar hlaupa milli herbergjanna og klaga hvor aðra, báðar með sérherbergi. Og ég ætla að njóta sólarinnar í garðinum.

Er hægt að biðja um meira?

Trú og trúboð

Verður nokkuð allt vitlaust ef ég set þetta hérna inn ... Nei, nei.

Hvað finnst ykkur um ályktunina um samskipti leik-og grunnskóla við trúfélög sem meirihluti Mannréttindaráðs Reykjavíkurborgar (eða fulltrúar í því) hefur lagt fram?
 
Bara svona að velta þessu fyrir mér. Sjálf er ég trúuð en ég vil ekkert með kirkjuna hafa og vil ekki sjá trúboð í skólum og leikskólum. Ég vil fá að sjá um trúaruppeldi barna minna sjálf. Þetta stuðar Hrund líka mikið enda er hún trúlaus með öllu. Ég var mjög lengi að komast að því hvort ég tryði og á hvað ég tryði og ákvað í framhaldi af því að segja mig úr Þjóðkirkjunni. Svo er þetta alltaf að þróast. Ég hætti að biðja bænir með Rakel og ætla ekki að kenna Röskvu neinar og svo signi ég þær ekki lengur, kyssi þær á ennið í staðinn og lít á það sem alla þá vernd sem ég get boðið þeim. Mér finnst allt í lagi að þær læri bænir við Hrund ætlum ekki hafa það sem hluta af kvöldrútínu að fara með þær. Við getum alveg beðið saman um styrk eða gott til handa góða fólki en þá verður það með okkar eigin orðum. Annaðhvort iðka ég trúarbrögð eða ekki og ég ætla ekki að gera það. Ég vil auðvitað fyrir allan muni að börnin mín læri um allt milli himins og jarðar en ég vil bara að það sé ljóst að sumir trúi einhverju og aðrir öðru, það er ekkert eitt réttara en annað.
 
Rakel er algjörlega heilaþvegin af trúboðinu sem fór fram í leikskólanum hennar og við mamma hennar vorum hreinlega of seinar að kippa henni út úr þessu öllu. Kona er svo vön þessu. Svo er auðvitað glatað að maður þurfi að gera það. Vera heima með barnið því það er það eina í stöðunni ef maður vill ekki að það fari í kirkju. Svo kom líka prestur sem talaði um Jesú og ég veit ekki hvað, ýmislegt bara sem ég trúi ekki á.
 
Ég vil ekkert endilega að dætur mínar trúi því sem ég trúi eða verði trúlausar. Ég vil bara að þær fái fresli til að velja sjálfar og mér finnst þær ekki fá það eins og staðan er í dag.
 
Ég vil heldur ekki leggja af jólaball og jólaföndur og svoleiðis en ég vil ekki hafa jólahelgileik þar sem Rakel leikur Jesúbarnið. Hún má (og ég vil það) gjarnan læra um guð og jésu og kristni yfir höfuð og hvaða áhrif hún hefur haft á menningu okkar og hvað hún spilar stórt hlutverk, ég vil bara ekki að trúin sé boðuð umfram aðrar.
 
Ég var svo roooosalega lengi að móta mér mínar eigin skoðanir og þær eru enn í mótun. Við Hrund vorum t.d. að pæla í gær hvað við ættum að gera með aðventukransinn þar sem hann vísar beint í trú. Ég vil gjarnan hafa hann áfram og við getum gefið honum þá merkingu sem við viljum, niðurtalning í jólin, hátíð ljóssins fyrir okkur. Það er oft svo erfitt að greina á milli menningarlegrar hefðar og trúar ...
 
Ég ólst alls ekki upp við neitt trúaruppeldi þótt amma hafi kennt mér bænir og svona. Ég lærði hins vegar óhemju mikið af kristinfræði, fékk gefins Nýja testamentið, fór í kirkju, hlustað margoft á presta í skólanum og fór í fermingarfræðslu á skólatíma. Sem sagt ólst upp í kristinni trú og var heillengi að brjótast út úr viðjum vanans.
 
Ég veit bara að ég verð pirrandi mamman í skólanum og leikskólanum ef þetta heldur svona áfram, get ekki sætt mig við kirkjuferðir og þvíumlíkt. Ekki frekar en að börnunum sé gefið snakk og ís þrjá daga í röð þegar það er afmæli í leikskólanum, vil bara ekki láta taka fram fyrir hendurnar á mér.
 
Efast ekki um að margir séu ósammála og það er líka allt í fína:)

Ugh

Efitr að ég varð ólétt og átti hefur íslenskukunnátta mín versnað til muna. T.d. skrifaði ég tína með ý í færslunni um húsmóðurina. Það er glatað. Stend mig oft að því að vera búin að gleyma orðum, orðasafnið í kollinum hlýtur að hafa orðið eftir á spítalanum. Þetta gengur ekki. Ég hef stórkostlegar áhyggjur af þessu. Ætlið það saxist eitthvað á heilann með brjóstagjöfinni?

Óður til móður og húsmóður með athyglisbrest

Þið sem rekið heimili þekkið þetta.

Dagurinn var nokkuð kreisí. Svaka stress heim úr skóla og leikskóla með strætó að ná í eldri dömuna. Hjálpað til við lærdóm með annarri og matað með hinni. Sturta dömuna, koma henni í spariföt, keyra konuna í skólann, keyra um hverfið eins og vitleysingur í leit að afmælisveislu, litla barnið búið að kúka upp að eyrum og gargandi og gólandi. Ok, smá pása í heimsókn hjá mömmu á meðan daman er í afmæli og litla barnið sefur í 20 mín. Svo hefst leikurinn aftur. Ná í dömuna, heim með börnin, bursta tvö sett af tönnum, í náttföt, leggja yngri, lesa fyrir eldri. Ah. Búin.

Djóóóók.

Núna byrjar ballið. Taka til föt morgundagsins fyrir eldri. Það má ekkert tefja fyrir barninu sem vaknar og gerir alla hluti í slow motion fyrir átta. Setja óhrein föt í óheina tauið, taka upp úr bleiutösku yngri sem skeit upp á bak rétt fyrir heimsókn hjá ömmu, taka til inni á baðherbergi eftir brjálæðið sem átti sér stað fyrir korteri. Rek augun í óhreinar bleiur í baðkarinu og minni sjálfa mig á að þvo þær rétt strax og moppa svo gólfið á leiðinni út.

Fer inn í eldhús þar sem allt er í rúst eftir lærdóm, át og innpökkun á gjöf fyrr um daginn. Tek til á eldhúsborði, tíni upp leikföng, ákveð að uppvaskið sé smotterí sem má bíða til morguns, fer inn á bað með eldhúsrúllur til að koma þeim fyrir upp á skáp. Man þá eftir bleiunum og skola úr. Fer svo að vesenast við að finna góðan stað fyrir moppuna svo það sé auðvelt að grípa í hana. 

Fer að undirbúa nestisgerð. Fer og næ í nestibox í töskuna hjá eldri, set um leið íþróttadót ofan í, tek til hreinar bleiur fyrir leikskólann hjá yngri, geri útiföt tilbúin fyrir morgundaginn og fer aftur inn í eldhús. Gleymi nestiboxi frammi. Tek eftir perli sem ég var búin að lofa að strauja. Gramsa lengi í skáp eftir straujárni, tek aðeins til í skápnum, finn ljósaperur og skoða og máta í ljósið inn í eldhúsi þar sem ein pera er sprungin. Fer aftur að leita að straujárni og finn þá sílikonsprey. Ákveð að spreyja nýju kuldaskóna hennar Rakelar. Geri það tilbúið, finn straujárn og sting í samband. Spreyja á meðan járn hitnar og minni sjálfa mig á að merkja skóna. Já og kerruna sem ég geymi í leikskólanum hjá yngri á daginn. Strauja perl. Man aftur eftir nestisboxinu sem ég gleymdi á gólfinu frammi og næ í það. Geri nesti fyrir mig og eldri. Fer að hugsa um kvöldmatinn á morgun. Nýjar kartöflur og heimagerðar kjötbollur. Besta að ná í hakk úr frysti. Átti ég ekki annars gufusoðinn kjúkling og fisk fyrir Röskvu? Tek allt út úr frysti, finn það sem ég leita að og raða inn í aftur.

Fer inn í stofu að ná í merkimiða. Fer að tína saman leikföng og blaðarifrildi eftir Röskvu. Brýt saman bleiur og geng frá. Man eftir merkimiðum, finn þá og merki. Næ í mjaltagræjurnar. Merki kerru. Ákveð að vaska aðeins upp. Verð að hætta því Röskva finnur ekki snuðið sitt og er í tráma inni í rúmi.

Ákveð að blogga og drekka vatn.

Líf mitt og yndi

Þetta kemur meðal annars upp ef ég gúgla mig:

http://www.mbl.is/mm/gagnasafn/grein.html?grein_id=645214

Ég gleymi ekki deginum þegar við fengum bókina úr prentun, þvílíkt stolt, þvílík gleði. Við komum í útvarpi, blöðum og sjónvarpi og ég las síðast upp úr bókinni á upplestrarkvöldi í Háskólanum.

Seinn var birt ljóð eftir mig í bókinni Ljóð.is sem var með völdum ljóðum af samnefndri síðu á netinu:

http://www.ljod.is/index.php/ljod/view_poem/1282

Nóg komið af monti? Já.

Fyrir rétt tæpum sex árum sat ég á netkaffihúsi í Costa Rica og skrifaði síðustu færsluna á bloggið mitt eftir 7 mánuði í Mið-Ameríku. Ég var tvítug, brún og ringluð:

Saturday, July 31, 2004

um daginn sat eg og sleikti solina med tinnu.vorum a plaza de la cultura nidri bae.tha labbar upp ad mer madur um fertugt og segir:"whats up babygirl.need some weed?"eg afthakkadi a spaensku.

annan dag hitti eg vin hans tryggva fraenda.hann heitir biggi.vid toludum rosalega mikid saman og mjog hratt.vid urdum sveitt og raud i framan og oskuill .af thvi ad vid vorum ad tala um politik.vid erum ekki haegrisinnad folk.aetla fara i ungmennahreyfingu vinstri graena thegar eg kem heim.vid toludum lika um gud.vid truum baedi a gud.

svo var thad annan dag sem eg for til las juntas ad kvedja fjolskylduna mina.thad var hreint ekki skemmtilegt.vid abuela gretum hvor adra thegar vid kvoddumst og gatum ekki talad fyrir kokknum i halsinum.lengi a eftri gret eg hljodlausum gratri.vissi bara ad eg var ad grata thvi ad tarin laku og laku.og svo laku thau meira.

thad var ekki um dag heldur um kvold sem eg for a sidasta djammid mitt i san pedro.eg thurfti ad fara inn a klosett og draga andann mjog djupt til ad grata ekki.eg held ad eg hefi drekkt sorgum minum thetta kvold.mer var illt alls stadar.ekki bara mer heldur tinnu lika og eg thurkadi tarin af vongunum hennar og strauk silkumjukustu hendurnar hennar.vid soknudum hvor annarrar thegar vid kvoddumst.naest saeumst vid a islandi.tinna og diana a islandi.ekki costa rica.

dagurinn var lika buinn thegar eg for i party.eg stod a golfinu,horfdi gegnum myndavelaropid.gat ekki truad eg thyrfti ad skilja allt thetta folk eftir thegar eg faeri heim.thetta er ekki sanngjarnt.

vaknadi i dag med hjartslatt i maganum.af hverju er eg svona ofsalega hraedd.for med myndir i framkollun.sat og bordadi pizzu a medan eg beid eftir theim.hrokk i kut thegar a mig var yrt.sidasti dagurinn minn.i hverju?ahuggjuleysi?vellidan?

sat og skodadi myndirnar minar.aftur og aftur og aftur.losna ekki vid thennan soknud ur maganum.stor klumpur.bara plass fyrir hann og ekkert annad.ekki einu sinni mat.
-aetlaru ad fara heim eins og barby?-spurdi jeanette, sem eg by hja, mig ad.
-barby?-spyr eg.hver er barby.eg hef aldrei verid nein barby.helduru ad eg se ad hugsa um barby nuna.
-ja thu vilt ekki borda neitt-segir hun ahyggjufull
-eg vil alveg borda.bara get thad ekki.thad er ekki plass i maganum.ut af soknudinum sko.-segi eg
tha gaf hun mer knus og avaxtasafa.

eg gaf fernar buxur, tvo skopor og fullt af bolum til fataeka folksins i limon.pakkadi svo ollum minjagripunum minum nidri tosku.af hverju lidur mer svona.eins og lif mitt se a enda.af thvi ad lif mitt i costa rica er a enda.eg kem aftur.en thad verdur aldrei eins og nuna.

getidi ekki bara oll komid hingad til min og vid getum hlegid herna saman.ha?

eg er svo logandi hraedd um ad eg geti ekki haldid i thessa velllidan sem umvefur mig herna.ad hun fjuki i burtu med nordanvindinum.ad eg haldist ekki vid a islandi.og eg sem sakna mommu alltaf svo mikid thegar eg er i burtu.

hvad i fjandanum a eg ad gera vid lif mitt?lif mitt a islandi.held stundum ad eg kunni bara ekkert ad lifa thvi.kunnid thid thad?getidi kennt mer.plis.

og svo eru bara allir ad fara i burtu.eins og ekkert se sjalfsagdara.leidinlegt ad vera stor og vera i rauninni bara allltaf einn.allir alltaf ad fara eitthvad.erudi aldrei einmana?

vitidi samt eitt.heyrdi roddina i brodur minum i simanum um daginn.og tha koma lika soknudarklumpurinn.thvi eg sakna hans af ollu minu hjarta.eins og ykkar allra.eg sakna thess ad dansa med inam og svortu augunum hennar,sakna bjortu raddarinnar hennar ninu finu,mjuka fadmsins hennar oddnyjar,sakna thess ad knusa kotlu og hlaegja med titu,sakna hildar sem eg se naestum aldrei,einustu rosu sem er ad fara,onnu rutar ljuflings,finneyjar,roggu,siggu og allra hinna sem eg hef hugsad svo oft til herna.fjolskyldunnar minnar.

en mikid oskaplega er eg strax farin ad sakna costa rica

.finnst eins og eg hafi fundid hamingjuna herna.hun er buin ad vera tynd mer svo lengi.og eg vil ekki glopra henni burtu thegar eg kem heim.en eg treysti ekki sjalfri mer.thad er malid.hefur alltaf verid malid.lidur oft eins og eg se bara ad berja hausnum vid stein thegar eg leyta ad brosunum minum.og herna hef eg ekki bara brosad heldur hlegid hatt og innilega.svo otaloft.mer lidur eins og eg se myrkfaelin.hraedd vid thad sem eg se ekki.veit ekki hvad bidur min a islandi.vonandi get eg samt bara kveikt ljos thar.tha verdur allt gott.

en eg vil samt ad thid vitid.eda eg veit ad thid vitid.vil thess vegna bara minna ykkur a thad.ad:
-an ykkar hefdi eg aldrei komid hingad
-an ykkar hefdi eg aldrei enst herna
-an ykkar hefdi eg aldrei fundid hamingjuna
-an ykkar eygdi eg enga von um ad geta haldid henni

og eg mun hlaegja thegar eg se ykkur.
hatt og innilega.

og thegar eg graet lif mitt sem eg thurfti ad skilja eftir munud thid thurka tar min.

takk fyrir thad

 

Áðan sagði ég við vinkonu mína að stundum skyggðu hugsanir okkar á þá sem standa næst okkur. Ég er mjög hrifin af eigin viskuorðum og ætla að muna þau næst þegar ég sé fólkið mitt ekki í réttu ljósi fyrir bullinu í sjálfri mér.

Orð eru mitt líf og yndi.

Dagarnir

Dagarnir þjóta hjá. Finnst sumarið svo stutt svo stutt. Helgarnar sem Rakel er heima eru svo fáar og dagarnir eru ekki eins án hennar. Hef samt notið þess innilega að vera ein með Hrund og Röskvu undanfarið meðan Rakel er í fríi með pabba sínum. Stússast, knúsast, borða humarsúpu, sitja úti á svölum og kjassa barnið endalaust. Eftir ofsaveður á köflum með heiðskýrum dögum og regnboga inn á milli gutlast samband okkar spúsunnar núna áfram eins og fjörugur lækur, tær og svalandi. Held að þroskinn hafi komið yfir okkur ...

Títa mín verður með ljósmyndasýningu á Barböru þann 24. júlí kl. 20:00 og ég mæli með að allir komi. Þetta er hennar framlag til réttindabaráttu samkynhneigðra, tvíkynhneigðra og transgender. Þarna má meðal annars finna myndir af mér og stelpunum mínum, myndir sem kitla hjartað. Allavega mitt.

Rakel missir tennur og Röskvan sýnir hvað hún er stór. Alltaf eru þessar skottur skríkjandi kátar og spila á strengi mína lög hamingjunnar. Í kembingsaugum Hrundar er að finna allan fallegan sannleika um mig sem ég á svo oft erfitt með að koma auga á án hennar hjálpar.

Framundan er rok, sól og sjór á Malarrifi. 30. júlí pökkum við nokkrum tonnum af dóti í bílinn, troðum börnum og okkur inn á milli og brunum 'heim'. Rauðhausinn minn kemur heim næstum helgi og er búinn að fala gistingu í tjaldi. Ég er ströng og stend fast við reglurnar sem ég set en á sama tíma læt ég allt eftir barninu. Stenst ekki frekknótt nef undir glettnum augum, rammað inn af rauðasta haddi Íslandsins. Og barnið má ekki af mér sjá. Rolast um þegar ég er ekki heima, finnst ég ALLTAF vera að vinna og það lengi og elskar mig langt yfir blóðtengsl og norm.

Svo er það bara Svíþjóð ... Þar hefur hluti af mér skotið rótum og ég lifna við innan um sönglandi sænsku, hjól og ís.

Við mæður ætlum í skólatöskuleit á eftir. Best að vera búnar að redda flestu fyrir sumarfrí og vonandi án þess að það kosti báðar hendur og fætur.

Kannski finnst ykkur þetta of væminn pistill en það er það sem við þurfum. Trúið mér.

Hmm

Ætli bloggið mitt sé dautt? Hvað haldið þið?

Spurning hvort vera mín á Fésinu sé að kála því.

Ég fæ svo sem aldrei nóg af orðum.

Það hafa orðið straumhvörf í lífi mínu og bjartari litir komið inn í það. Ég ætla að gera allt til að halda í birtuna.

Ég er orðin sterkari en ég var. Eða kannski var ég alltaf svona sterk og glataði ekki styrknum heldur trúnni á sjálfa mig.

Mér finnast vinir eitt það besta sem til er og fátt gleður mig eins mikið og þegar fólk metur vinskap minn mikils. Segir svo magt um mann.

Á daginn nýt ég þess að vera bara Díana og ekki mamma eða kærasta. Eftir vinnu fíla ég fjölskyldugírinn og kyssi stelpurnar mínar.

Á laugardaginn fer ég í brúðakaup og á eftir á ærlegt skrall. Berjastaup og krassandi sögur. Mikið af hlátri.

Gleymdi alltaf að segja ykkur að ég á orð í Konur eigar orðið 2010. Reyndar eru þetta ömmuorð, ömmuviska, sem amma Rósa deildi með mér.

Hugurinn hvarflar á Snæfellsnes og ég læt mig dreyma um að standa á hamri með vind í hári og brim svo langt sem augað eygir.

Ég velti fyrir mér hvað gerir okkur að góðum manneskjum og hvað vondum.

 

Klikk

Kona er orðin pínu klikk á svefnleysi. Málið er að kona verður svo vön því að vera alltaf þreytt að hún hættir að fatta hversu aðframkomin hún er.

Í gær mótaði ég þessa bloggfærslu í huganum og hún var helvíti skemmtileg. Ég man hins vegar ekki lengur hvað ég ætlaði að skrifa annað en að ég væri þreytt. Og það var eitthvað fleira á dagskrá.

Ég er í yndislegum októbermömmuhóp. Ég get seint lýst því hvað stelpurnar í honum eru frábærar. Við höfum fylgst að síðan við urðum óléttar og náum óvenju vel saman. Bæði spjöllum við á netinu og svo hittumst við reglulega, með börnin og án þeirra. Dýrka þessa gellur. Ein vitnaði í svefnráðgjafa um daginn sem sagði, eins og ég hér að ofan, að foreldar hættu að gera sér grein fyrir því hversu þreyttir þeir í raun væru. Það er svo langt síðan ég hef sofið af einhverju viti. Ég svaf illa á meðgöngunni og svo fylgja vökunætur litlum ungum. Röskva hefur svo sem ekki verið  neitt svakalegt svefnkeis en hún hefur tekið sín slæmu tímabil og sefur nær aldrei heila nótt án þess að vakna. Ég hef kannski fengið tvær til þrjár þannig síðan hún fæddist. Ég komst aldrei upp á lagið með að leggja mig á daginn þegar ég var heima því það var tíminn sem Röskva var með eilíft svefnvesen. Þegar hún svo loksins svaf þurfti ég að mjólka mig, fara í sturtu, borða, vaska upp eða þá bara slappa aðeins af og kíkja í tölvuna og eiga smáááá tíma fyrir sjálfa mig. Og þá var hún vöknuð eða ég þurfti út á svalir að gefa snuð og segja henni að halda áfram að sofa.

Þetta er allt í góðu og ég er ekki beint að kvarta (sem kona má nú alveg öðru hvoru), ég er bara orðin vanvita af þreytu. Við Hrund erum duglegar að vakna sama um helgar og sinna stelpunum, borða allar morgunmat saman eða drekka morgunkaffið og spjalla þegar Röskva sefur og Rakel er hjá pabba sínum. Ég held við neyðumst til að setja svefn þarna inn í svona á meðan Röskva er svona lítil. Allt í lagi að vakna einhverja morgna saman en aðra verður að reyna að bæta sér upp smá svefn og lúra einhverja auka tvo tíma.

Sérstaklega þar sem ég er farin að þjást af einkennum svefnleysis sem svefnráðgjafinn útlistaði fyrir vinkonu minni: Gleymsku, depurð eða sleni og á fáránlega erfitt með að orða setningar. Það hefur víst verið gerð rannsókn á örþreyttum konum sem halda að þær séu ekkert þjakaðar af svefnleysi en þreytan birtist á þennan hátt. Við Hrund vorum einmitt að tala um um daginn hvað ég væri orðin gleymin. Ég sem mundi að Rakel átti tíma hjá tannlækni marga mánuði fram í tímann, ég skrifaði aldrei læknsiheimsóknir hjá mér, mundi öll símanúmer og var með tossamiða í Bónus mér til halds og trausts en leit varla á hann. Núna man ég EKKERT. Ekki hvað dagur er, hvað ég ætlaði að segja, hvað ég var að fara að ná í, hvenær ég á að mæta til hnykkjarans, ekki hvað byggingarna á Háskólasvæðinu heita (þótt ég hafi verið í þessum skóla síðan 2006 og margoft verið í tilteknum byggingum), hvað ég ætlaði að hafa í kvöldmatinn, hvað ég ætlaði að kaupa, hvað ég heiti ....

Og ég kem ekki út úr mér óbakaðri setningu eins og ég sagði við Hrund í gær og meinti óbjagaðari. Ég rugla stöfum inni í orðum, man ekki orðatiltæki, hvenær á að nota ufsilon og hreinlega stama oft þegar ég er að reyna að tjá mig.

Verst er hvað þráðurinn í mér er stuttur þegar ég er svona þreytt og það er stundum eins og einhver sé með loftbor á fullu inn í höfðinu á mér þegar stelpurnar taka á taugarnar. Stundum er ég alveg að fara að grenja því ég hef ekki orku til að takast á við aðstæðurnar. Og stundum er ég með hjartslátt í höfðinu allan daginn og lít út eins og ég hafi ekki gert annað undanfarið en djamma af mér rassgatið.

Á kvöldin hnígum við Hrund niður í sófann, klukkan orðin níu, stelpurnar komnar í bólið og nauðsynlegustu heimilsverkum lokið. Klukkutími í að ég ætti að fara sofa. Klukkutími á dag fyrir sjálfa mig. Ég þarf að fara í sturtu, mjólka mig, taka til nesti í vinnuna. Núna ætti ég að vera farin að sofa. Horfi á einn þátt í sjónvarpinu, kíki í tölvuna eða les pínulítið. Klukkan orðin hálf ellefu eða ellefu, ef ég fer út á kaffihús verður hún jafnvel tólf og ég trúi því ekki að klukkan sé í alvöru hálf sjö eða korter í sjö þegar krílus vaknar, eiturhress þrátt fyrir að hafa vælt á mig nokkrum sinnum um nóttina.

Ég er hins vegar alsæl þegar ég kveð litla ljósið mitt á morgnana, konuna og svo rauðhausinn minn á leikskólanum. Geri mér grein fyrir því hvað ég er einstaklega heppin og hamingjusöm.

Ég man bara ekki neitt.

 

Sól og sumar

Það er svo mikið sumar. Loksins fá tærnar mínar að vera berfættar úti rétt eins og þær eru alltaf inni. Þær fá köfnunartilfinningu í sokkum og ég klæði mig iðulega úr þeim þegar ég kem heim. Reyndar oft ekki fyrr en ég er sest niður í sófann eftir skylduverkin og þess vegna er ég sífellt að finna sokkapör eftir sjálfa mig á gólfinu.

Á morgnana ber ég sólarvörn á freknuandlit dóttur minnar og við förum báðar léttklæddar út.

Já, ég fer út því minns er farinn að vinna. Dauðkveið því alveg hreint en er svo að sjálfsögðu að fíla mig. Er hrædd um að Röskva gleymi mér en hún virðist muna vel eftir Hrund sem fór að vinna þegar AR var 6 vikna svo þetta ætti að vera í lagi. Mér finnst gaman að velja mér föt á morgnana (eða þannig, ég er auðvitað svo drulluóánægð með allt spikið sem þrýstir sér utan í fötin en ég er þó ekki í heimafötum allan daginn sem eru valin með það í huga að það megi kúka, pissa og æla á þau), punta mig, pæla í nesti, láta hringla í lyklum og kyssa stelpurnar mínar bless. Valhoppa liggur við út í bíl. Segi samt ekki að ég hlakki ekki rosalega til að kom heim líka.

Hvað erum við búnar að vera að gera? Allt þetta venjulega og óvenjulega. Grilla, krúsa í bænum, láta umfelga (dáldið seinar svona), vera með fjölskyldujúróvisjónpartý, hitta Oddu poddu bestu vinkonu, setja niður kartöflur og ker með ýmsu út á svalir, versla, þrífa, elda og allt það og rækta okkur, börnin og sambandið. Byrja í smá átaki sem í raun er bara breyttur lífstíll og felur í sér að taka mataræðið aðeins í gegn. Ég er komin með upp í kok af sambandi mínu við mat og skora hann á hólm. Ætla að hætta að pæla svona mikið í honum og finna eitthvað annað til uppfyllingar í líf mitt eins og ást, kynlíf, vini og skemmtun. Hrund segist hlaupin í spik og vera búin að sukka svo við ætlum að styðja hvor aðra.

Og þar hafið þið það.